| strona główna | aktualności | forum | linki | o nas |
Niezbędnik14.10.2009, 17:47:11, Mózg
...czyli co i gdzie jeżeli Cię nie zechcą w seminarium.
Ten artykuł jest szczególnie inny, więc do jego napisania postanowiłem posłużyć się przykładem, a mianowicie Adasiem. Myślę, że wprowadzenie postaci do nudy prostolinijnych artykułów trochę ułatwi ich zrozumienie potencjalnym odbiorcom. Dlaczego to robię? Bo trzeba sobie uświadomić przed jakimi wyborami stoi człowiek. W tym wypadku konkretny.
Ten tekst powyżej może być śmiało uznany jako wstęp. Tak więc zgodnie z trójczłonową budową dłuższych wypowiedzi teraz pora na rozwinięcie.
Biorąc pod uwagę potencjalnego Adasia, a w wieku 18 lat już Adama, trzeba się zastanowić jakimi drogami chciałby podążać. Przy założeniu, że jest człowiekiem wierzącymi, praktykującymi wiarę kościoła rzymsko-katolickiego ma parę dróg do wyboru:
Adam:
Jak już pewnie się domyślamy w tym artykule będę próbował poruszyć ostatnie punkty na tej liście opcji.
Biorąc pod uwagę, że Adam wie co to jest zakon (ew. zgromadzenie zakonne) to nie muszę mu tego tłumaczyć jednak ktoś kto to czyta może nie wiedzieć, więc powołam się na wiedzę zawartą w Encyklopedii PWN:
Zakony, zorganizowane struktury życia wspólnotowego oparte na przepisach rel., skupiające jednostki pragnące realizować wzory życia rel. zgodnie z obowiązującą w danym z. regułą (konstytucją); monastycyzm, czyli występowanie z., jest charakterystyczny dla wielu religii, największą rolę odegrał w chrześcijaństwie, buddyzmie i islamie, a także dźinizmie, szintoizmie.
Zgromadzenie zakonne - instytuty zakonne, bądź zorganizowane wspólnoty osób świeckich i duchownych, pragnących żyć według reguł zakonnych. Nazwą tą objęte są wszystkie właściwe zgromadzenia zakonne, których członkowie składają śluby zwykłe, tu należą także zgromadzenia zakonne bezhabitowe oraz stowarzyszenia życia konsekrowanego (ze ślubami prywatnymi).
Tak, teraz już wszyscy wiedzą co to jest. Poruszmy więc inną kwestię. Na pewno Adam zadawał sobie pytania:
Czy zakon jest jeden? Może jest ich kilka? Czy są lepsze i gorsze? Od czego to zależy który jest który? Czy muszę wstępować do jakiegoś konkretnego czy mogę wybrać?
I tutaj właśnie autor tego artykułu musi wyjść naprzeciw.
Zakonów i zgromadzeń zakonnych jest dużo. Choć zastanawiam się czy w tym przypadku to nie jest zbyt słabe słowo. W Polsce mamy 151 zakonów, zgromadzeń żeńskich i 25 tysięcy sióstr. Zakonów, zgromadzeń męskich jest 61 i 13 tysięcy zakonników. A do 33 instytutów świeckich należy tysiąc osób. W sumie mamy 245 instytutów życia konsekrowanego i 39 tysięcy osób konsekrowanych. Są też indywidualne formy życia konsekrowanego: dziewice, wdowy i wdowcy konsekrowani oraz pustelnice i pustelnicy.
Dla wiadomości Adama mogę napisać, że forma życia zakonnego jest dobrowolna i obejmuje różne rodzaje tego życia w zależności od przyjętych ślubów.
Istnieją śluby czasowe i wieczyste - osoba składająca je (neoprofes) ślubuje żyć w czystości, ubóstwie i posłuszeństwie do końca życia. W zależności od charyzmatu danego zakonu możliwe są jeszcze inne śluby, np. w zakonie pijarów składany jest ślub szczególnej troski w wychowywaniu dzieci i młodzieży, natomiast jezuici składają dodatkowy ślub posłuszeństwa papieżowi w sprawach misji. Z kolei w zakonie benedyktynów ślubuje się: stałość (stabilitas), obyczaje monastyczne (conservatio morum) i posłuszeństwo (oboedientia).
W przypadku złamania ślubu, dana osoba podlega karze interdyktu (zakaz sprawowania obrzędów religijnych, przyjmowania sakramentów), ponadto taki czyn jest traktowany jako grzech ciężki.
Teraz jeżeli Adam czytałby ten artykuł wiedzieliby z czym mają do czynienia. Teraz skoro pozostają przy swojej decyzji mogę mu podać pewne podziały zakonów i opisać niektóre zakony.
Zakony dzieli się:
1) ze względu na śluby - na zakony ścisłe (ze ślubami uroczystymi) i kongregacje zakonne (śluby proste),
2) ze względu na sposób zatwierdzenia - na zakony na prawie papieskim i zakony na prawie diecezjalnym,
3) ze względu na jurysdykcję - na wyjęte i nie wyjęte spod władzy biskupa (te pierwsze podlegają bezpośrednio Stolicy Apostolskiej),
4) ze względu na święcenia - na zakony kleryckie (znaczna część członków zakonów przyjmuje święcenia kapłańskie) i laickie,
5) ze względu na sposób życia - na zakony kontemplacyjne i zakony pełniące na różne sposoby działalność apostolską,
6) ze względu na ubiór - na zakony habitowe i bezhabitowe (ukryte).
Niektóre zakony i zgromadzenia zakonne:
1. Benedyktyni, zgromadzenie zakonne, które założył św. Benedykt z Nursji w 529. Pierwszym ośrodkiem był klasztor na Monte Cassino. W swojej regule kładli nacisk na modlitwę oraz pracę umysłową i fizyczną (Ora et Labora). Przyczynili się do rozwoju ogrodnictwa, budownictwa sakralnego, piśmiennictwa (przepisywanie ksiąg), rzemiosła artystycznego (iluminatorstwo), szpitali. Do Polski dotarli w XI w., zakładając klasztor w Tyńcu. Inne siedziby benedyktynów w Polsce to Mogilno, Lubiń, Święty Krzyż. W XI w. wyodrębnili się z zakonu cystersi. Klasztory benedyktynów w Polsce ulegały likwidacji w XVIII i XIX w., zachował się tylko klasztor w Tyńcu.
2. Kameduli, kontemplacyjny zakon katolicki o jednej z najbardziej surowych, rygorystycznych reguł, charakteryzującej się m.in. zakazem prowadzenia rozmów poza okresem świąt Zesłania Ducha Św. (Zielone Święta). Został założony w 1012 jako reformowany odłam benedyktynów we włoskiej miejscowości Comaldoli, od której nosi nazwę. Siedziby klasztorne lokalizuje z dala od ludzkich osiedli. W Polsce od 1603 na wzgórzu Bielany koło Krakowa.
3. Franciszkanie, katolickie zgromadzenie zakonne założone przez św. Franciszka z Asyżu, syna bogatego kupca z Assyżu (Włochy). W 1220 franciszkanie uzyskali potwierdzenie reguły od papieża Honoriusza III i przyjęli oficjalną nazwę braci mniejszych. Głosili potrzebę ubóstwa i miłości bliźniego.W 1274 z zakonu franciszkanów wyłonili się franciszkanie konwetualni oraz obserwanci, zwani w Polsce bernardynami. W 1532 r. z zakonu obserwantów wyłonili się reformaci (1532), kapucyni i bracia bosi (1619). Podziały te spowodowane były głównie sporami wokół reguły zakonnej. W Polsce zakon ten istnieje od 1237 (Kraków).
4. Bernardyni, zgromadzenie zakonne stanowiące część zakonu franciszkanów. W Polsce pierwszy klasztor pod wezwaniem Św. Bernarda ze Sieny założony 1454 w Krakowie na Stradomiu. Przyczynili się do utrwalenia religijności w Polsce, byli kaznodziejami obozowymi, pielęgnowali chorych.
5. Paulini, katolicki zakon pustelniczy. Za założyciela paulinów uważa się św. Pawła z Teb - pustelnika zmarłego ok. 347. Zakon powstał dopiero ok. połowy XIII w. na Węgrzech. Oparty na zmodyfikowanej regule augustiańskiej, przystosowanej do życia kontemplacyjnego.
6. Jezuici, zakon Kościoła katolickiego założony przez byłego oficera, Hiszpana, Ignacego Loyolę w 1534. Podstawą reguły zakonu uczynił surowe posłuszeństwo dogmatom i prawu kościelnemu, wyrzeczenie się wszelkiej wolności osobistej, bezgraniczne zaufanie do Kościoła i papieża, w myśl hasła: Sentire cum Ecclesia (Zawsze z Kościołem). Zgromadzenie jezuitów zostało zatwierdzone bullą papieską przez Pawła III w 1540. Jako cel działalności jezuici postawili sobie walkę z reformacją oraz wszelkimi przejawami odstępstwa od oficjalnych zasad wiary dla umocnienia władzy papieskiej.
Ufffff.... To by był koniec tego artykułu. Całe szczęście.
Hmmm, a co do Adama.
Gdybym był na jego miejscu najpierw z kimś bym o tym porozmawiał.
komentarze (0)Nie ma jeszcze żadnych komentarzy.