| strona główna | aktualności | forum | linki | o nas |
Ludzie4.06.2007, 23:44:50, Czachor
Druh Stanisław Sedlaczek urodził się 31 stycznia 1892 r. w Kołomyi. Uczył się we Lwowie. Tam ukończył gimnazjum i politechnikę. W 1913 r. trafił do harcerstwa. Został przybocznym 7 Lwowskiej Drużyny Skautowej, redaktorem "Skauta", a następnie członkiem Związkowego Naczelnictwa Skautowego.
Po przeprowadzce do Kijowa włączył się mocno w tamtejszą działalność harcerską, a nawet został naczelnikiem tamtejszej organizacji. Organizował liczne kursy instruktorskie (m. in. Kiń Grust - Rzuć Smutek).
W 1917 r. ożenił się z Janiną, nauczycielką, a zarazem entuzjastką harcerstwa.
W dniach 1 i 2 listopada 1918 r. organizacje harcerskie ze wszystkich byłych zaborów utworzyły na Zjeździe w Lublinie jeden Związek Harcerstwa Polskiego. Wtedy też Sedlaczek został wybrany do Rady Naczelnej. W wolnej Polsce został jednym z głównych organizatorów zjednoczonego ZHP, twórcą jego podstaw ideowych, programowych i metodycznych, twórcą statutu i regulaminów. Powierzano mu wiele funkcji we władzach Związku, np. Naczelnika Harcerzy. Był ponadto długoletnim redaktorem "Harcmistrza" - pisma dla instruktorów.
W latach dwudziestych nawiązał kontakt z Międzynarodowym Biurem Skautów Katolickich, utworzonym z inicjatywy Skautów Francji ojca Sevin.
Po klęsce wrześniowej 1939 r. utworzyły się 3 konspiracyjne organizacje harcerskie: "Związek Koniczyn" (później jako "Bądź gotów") czyli przedwojenna Organizacja Harcerek, najbardziej znane "Szare Szeregi" oraz Harcerstwo Polskie o kryptonimie "Hufce Polskie". Ostatnia z nich została utworzona przez grupę instruktorów skupionych wokół Stanisława Sedlaczka, który został jej Naczelnikiem. "Hufce Polskie" stawiały na normalną pracę wychowawczą, tak jak w czasie pokoju, tylko najstarszych, dorosłych harcerzy angażując w przeszkolenie wojskowe. Na płaszczyźnie wychowawczej inspirowały się w dużym stopniu myślą ojca Sevin, wprowadzając do swoich programów głównie jego założenia dotyczące wychowania religijnego.
W maju 1941 r. Stanisław Sedlaczek został aresztowany przez gestapo i po krótkim pobycie na Pawiaku wywieziony do Oświęcimia. Tam zginął zakatowany przez esesmana.
W ciągu całej swojej pracy w harcerstwie podkreślał, że na pierwszym miejscu powinny być sprawy wychowania, a więc wszechstronnego rozwoju, fizycznego i duchowego, w myśl zasad sformułowanych w Przyrzeczeniu i Prawie Harcerskim. Za zupełnie fundamentalną sprawę uważał życie w więzi z Panem Bogiem. Przypominał ciągle, że w życiu człowieka bardzo ważną rolę odgrywają środki nadprzyrodzone: Sakramenty święte i modlitwa.
"Harcerz zna swój cel życia i zdąża do niego wytrwale, zapatrzony w gwiazdę przewodnią swoich ideałów, z przekonaniem, że dojdzie doń przy Bożej pomocy. Harcerz całym sercem szczerze ufa Opatrzności Bożej, żadna trwoga nie jest mu straszna. Niepowodzeń się nie lęka, wie, że one hartują wolę oraz przysposabiają do pokonywania większych trudów. Tak nastawiony na wyższy cel życia, postanowiwszy nie zrażać się przeszkodami, harcerz panuje nad sobą w każdej chwili, rozświeca drogę, którą idzie z pogodnym wyrazem twarzy, uśmiechem tym większą mającym cenę, im położenie jest trudniejsze. Pogoda i uśmiech harcerski są zaraźliwe, promieniują na otoczenie i ułatwiają innym drogę codziennej nieraz pracy i ciężkiej nieraz walki o byt" (S. Sedlaczek).
komentarze (0)Nie ma jeszcze żadnych komentarzy.